Ze blijft hangen. Zelfs na twee weken maalt de reportagereeks van de krant De Morgen over OK-vrouwen in mijn hoofd. Eigenlijk kwamen ze zelfs hard binnen, die allemaal andere maar toch ook gelijklopende levenslopen. Ongewild Kinderloze vrouwen. Niet omdat zwanger worden lichamelijk niet lukt. Nee, because time flies and life catches up with you. Het zet een single, kinderloze thirtysomething aan het denken.

Ik had mezelf echter voorgenomen er niet over te schrijven. It’s all been said before! Maar het zou bovenal de indruk kunnen wekken dat ik niet meen wat ik zeg als ik – bijna roep – dat ik nog tijd genoeg heb, en dat ik al helemaal geen tijdbom in mijn lijf voel tikken. Ik héb ook nog zeeën ( lees: een mogelijke trial and error van potentiële partners) van tijd!  Dat denk ik ook echt wel. Trouwens, ik dien ook nog een bucketlist aan wensen en dromen af te vinken ( ik voel meteen een nieuwe blogpost opborrelen). So many things to do, so little time. Check, die moet eerst! Al staat het wel vast: ergens in dat vrouwenlijf van mij zit dat instinctief gevoel dat ik moeder zal , wil en moet worden. Someday… not today.

Meteen doemt dan het volgende grote vraagteken op. Waarom eigenlijk? Roept het moederschap echt of is het, net zoals een levenslange hartstochtelijke monogame liefdesrelatie met dezelfde geweldige levenspartner, een verwachtingspatroon dat onze samenleving mij -zij het met geleidelijke makkelijk verteerbare  dosissen- ingepeperd heeft? Want ik zit ook nog met die uitgebreide bucketlist natuurlijk! En ik wil het moederschap ook niet tegen elke prijs, denk ik dan. Al zeker niet met zomaar een man op toevallig het juiste moment, niet indien gekoppeld aan “exit all exciting big dreams“, en misschien ook niet als übersterke singlewoman. Dus een kinderloos bestaan klinkt dan ook niet onverstandig.

Maar dan blijft die ene zin van relatiedeskundige Rika Ponnet onontkoombaar in mijn hoofd zinderen :
Zeker wie geen partner en geen kinderen heeft, mist de intieme kanten van het leven en dus in feite de essentie ervan”. Auwch! Daar lig je dan op je  sterfbed, met een geweldig boeiend en rijk leven achter je. Maar zonder kinderen en/of vaste partner en dus zonder ook maar een greintje van de essentie van het leven meegekregen te hebben. “Het kan verkeren“, zei Bredero!

De altijd scherpzinnige Halina Reijn sloeg volgens mij in haar opinie in diezelfde krant enkele dagen later de nagel op de kop door die vraag naar de essentie te stellen. En dat vond ik blijkbaar niet alleen. Ook in Nederland bracht haar stuk een lawine aan diverse reacties op gang. Je moet die vraag durven stellen! Zit de essentie van het leven in voortplanting, in de bloedband, in ons eigen bloed hier achterlaten op aarde? Of kan de essentie ook op een andere manier vorm krijgen. Ik zou overtuigd willen verdedigen van wel. Die essentie kan ook vorm krijgen in dat project dat je met hart en ziel trekt, die boeiende job waar je het beste van jezelf geeft, de diverse verrijkende relaties die je in het leven opbouwt, kennis die je vergaart,… Helaas maakt hier de twijfel zich dan van me meester. Als single investeer ik  – dat meen ik zelf althans zo- veel  in de diverse relaties met vrienden, familie en collega’s, ik geef vaak alles en meer van mezelf in allerlei projecten die me mateloos boeien. Toch meen ik daarin niet diezelfde intimiteit te ervaren die een liefdesrelatie, en ik gok bij uitbreiding meer nog een ouder- kindrelatie,  creëert.

Om de chaos in het hoofd compleet te maken doet Paul Verhaege, auteur van ‘liefde in tijden van eenzaamheid’ volgende scherpe oneliner in Knack deze week: “Er is geen enkel rationeel argument om een relatie te beginnen”. Een rationele steenbok zoals mezelf ziet op het eerste gezicht de puzzel in elkaar vallen.  Duidelijk, toch! Klaar dus? Ware het niet, en dat weet deze rationele steenbok uit ervaring ( Oh boy, what I did for love!),  dat de liefde niet rationeel te bevatten valt. Net zoals het moederschap naar mijn aanvoelen niet rationeel te behappen is. En blijkbaar dus ook niet voor het kiezen is.

Chaos! Nee, het leven is niet altijd maakbaar, maar we maken er meer dan het beste van!

Loes